Прэса пра нас

05.05.2019 г. Дзень друку ў Рэспубліцы Беларусь
Дзень друку жыхары Рэспублікі Беларусь штогод святкуюць 5 траўня, згодна з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь №156 “Аб устанаўленні ў Рэспубліцы Беларусь свята – Дня друку» ад 2 мая 1996 года. У 2020 годзе яго адзначаюць на дзяржаўным узроўні 25-ы раз.


Казак па прозвішчы і па характары

Вольга Кур’ян

Напэўна, ніхто ў дзяцінстве не марыў стаць друкаром: прафесія гэтая ня на слыху, уяўленне аб ім мы маем вельмі сціплае. І ўсё ж ёсць у ёй нейкая магія: некалькі упэўненых рухаў – і на чысты ліст кладзецца цэлая гісторыя, ён становіцца старонкай кнігі, якая захоўвае чыесьці пачуцці і думкі, яркім буклетам або часопісам.

Без малога сорак гадоў працуе друкаром у ГОУПП «Слонімская друкарня» Віктар Іванавіч Казак. Можна сказаць, што прафесія сама яго абрала і стала па-сапраўднаму любімай справай. Калісьці вясковаму хлопцу з Харашэвіч бліжэй і звыклей была аўтамабільная і сельскагаспадарчая тэхніка, знаёмая з дзяцінства. Яго бацька 50 гадоў адпрацаваў у гаспадарцы на трактары і, дарэчы, меў узнагароды за добрасумленную працу. Падчас службы ў войску Віктар Іванавіч набыў спецыяльнасць механіка-кіроўцы цягача і, звольніліся ў запас, нават паспеў папрацаваць па прафесіі.

Аднойчы знаёмы, ведаючы пра працавітасці і тэхнічным таленце Віктара Казака, прапанаваў яму паспрабаваць сябе ў друкаваным справе, у Слонімскай друкарні было вакантнае месца. Пасля нядоўгіх роздумаў дакладнае рашэнне было прынята.

Пераступіўшы парог друкарні, ён стаў часткай калектыву, дзе і «у станка», і «ля руля» былі вялікія прафесіяналы сваёй справы, людзі адкрытыя і прыязныя.

Настаўнікам маладому калегу стаў дасведчаны друкар Аляксандр Аляксандравіч Галабурда. І вельмі хутка друкаваная машына ПСА-3 была вывучана дасканала, а новыя словы – стэрэатыпы, фотополимеры, клішэ – трывала ўвайшлі ў лексікон.

Праз час у друкарні з’явілася сучасная друкаваная машына Дамінант, і яе Віктар Іванавіч Казак асвоіў вельмі хутка. Ёсць у яго характары такая рыса: ва ўсім дайсці да самой сутнасці. Калі працаваць на машыне – то не толькі асвоіць тэхналогію, але і вывучыць прылада станка, каб самастойна пры неабходнасці правесці яго наладку і рамонт. Менавіта так становяцца прафесіяналамі, якіх па-сапраўднаму цэняць. Прычым ведаюць з лепшага боку не толькі ў сваім калектыве. Слонимчанина, да прыкладу, запрашалі ў Лідскую друкарню, каб дапамагчы запусціць і адрэгуляваць друкаваную машыну.

За гады працы ў Слонімскай друкарні У.І. Казак мусіць даць асновы друкаванага справы 30 пачаткоўцам і ставіўся да маладых калегам таксама ўважліва, як калісьці да яго самога. І сярод гэтых 30 рабят ёсць адзін, пра які варта распавесці асобна, – Дзмітрый Віктаравіч Казак. Ведаючы стаўленне да працы Віктара Іванавіча, кіраўніцтва Слонімскай друкарні жадала бачыць у калектыве і сына. Яблык, сапраўды, недалёка ўпала ад яблыні. Дзмітрый 15 гадоў добрасумленна працуе на прадпрыемстве, а яго партрэт некалькі гадоў таму быў занесены на раённую Дошку гонару.

За 39 гадоў на прадпрыемстве многае памянялася: дзякуючы мадэрнізацыі вытворчасці працэс друку стаў больш хуткім, прадукцыя – больш якаснай. Ранейшым засталося стаўленне работнікаў да справы – адказнае, удумлівае, сур’ёзнае. Віктар Іванавіч з цеплынёй кажа аб калегах, з кім працаваў і працуе сёння: майстру Аляксею Рыгоравічу Герасімчык, друкар Георгіі Мікалаевіча Салейко, Яраславе Іванавіча Бурачка, Міхасю Віктаравіча Бурдене.

Мой суразмоўца – шчаслівы чалавек. На працу ён ідзе з задавальненнем і з радасцю вяртаецца дадому да родных людзей. Разам з навагоднімі святамі жонкі Казак – Віктар Іванавіч і Ала Уладзіміраўна – адзначаць 35-годдзе сумеснага жыцця. Прайшоўшы доўгі шлях рука аб руку, яны захавалі павагу, разуменне і каханне. Выхавалі двух сыноў. Малодшы Алег працуе ў ААТ “Слоніммэбля”. Бацькі, па-ранейшаму, з’яўляюцца для сыноў аўтарытэтам. І сёння яны могуць скарыстацца бацькаўскім радай у любой мужчынскай працы, будзь-то рамонт аўтамабіля, ўстаноўка сантэхнікі, поклейка шпалер або кладка новага пакрыцця для падлогі. Для Віктара Іванавіча не існуе работы, з якой яму не пад сілу справіцца. Нават на кухні ля пліты ён адчувае сябе выдатна.

Ды і адпачываць любіць прадказальна актыўна: з вудай – на рэчку або з кошыкам – у грыбы.

Казак па прозвішчы і па характары. Так пра сябе кажа Віктар Іванавіч, маючы на ўвазе сумленнае стаўленне да ўсяго, што яго датычыцца. Ён не прымае хлусні і ставіць справядлівасць вышэй за ўсё.

Газета “Слонімскі Веснік”


05.05.2019 г. Дзень друку ў Рэспубліцы Беларусь
Дзень друку жыхары Рэспублікі Беларусь штогод святкуюць 5 траўня, згодна з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь №156 “Аб устанаўленні ў Рэспубліцы Беларусь свята – Дня друку» ад 2 мая 1996 года. У 2019 годзе яго адзначаюць на дзяржаўным узроўні 24-ы раз.


Comments are closed.